Op maandagavond (!) vertrokken de keiharde werkers voor een wedstrijd naar Voleco.

Door alle files besloten de meesten van ons voor de kartbaan door de polderweggetjes te gaan. Kotsmisselijk kwamen we aan in de gezellige sportkantine. Na een vlug drankje en de gebruikelijke  ‘Danny’ begaven we ons naar de sporthal. Hier was een heus gabberfeest aan de gang. Door de strijdlustige muziek leken we er klaar voor, totdat de meiden Voleco besloten een smerig spelletje te spelen. Uit het niets werd ons oude nummer van Bizzey vol uit de speakers gedraaid. Ofwel; het nummer waarmee we de laatste keer verloren hadden en had geleid tot het debuut van Danny de Munk. In een wanhopige poging onze oren te bedekken, wisten we gelijk welk spelletje Voleco probeerde te spelen. Dit werd wederom gelijk duidelijk toen de wedstrijd van start ging. De scheids riep de naam ‘Miranda?’ meerdere malen aan onze kant van het veld. Na wat vage blikken, bleek het om onze geliefde aanvoerder te gaan, met de vraag of we klaar waren. De chaos was compleet. Ja hoor, deze wedstrijd was gedoemd te mislukken.

 

We waren duidelijk verbaasd en onder de indruk van het enthousiasme en spel van Voleco. Ze haalden werkelijk álles van de grond! De set vloog voorbij en met 25-20 voor hen liepen we naar de overkant. Dan maar aan de overkant proberen..

 

En die klant bleek beter te bevallen. We hadden namelijk mooi uitzicht op al onze trouwe supporters die meegekomen waren! Volley Zuid goden Ricardo en Tom keken zwoel en soepeltjes onder het genot van hun welverdiende biertje onze kant op. Natuurlijk had dit effect! We durfden weer te serveren en met 21-25 ramde Nienke ons naar de overwinning.

 

De derde set ging alle kanten op en ging super gelijk op. Toch speelden we wat te liefjes en misten we nét de overtuiging om al die ballen van de grond te halen. De ouders van Sanne, Nienke en Denise hadden ook speciaal hun maandagavond schoongeveegd om ons aan te moedigen, super! Samen met hen probeerden we tegengas te geven aan het enthousiasme vanuit Voleco. Maar tevergeefs.. Met een nipte overwinning won Voleco (25-23).

 

Dan maar set 4! We gingen weer naar de goede kant.. De danspasjes van het weekend bleken echter toch zijn tol te eisen.. We kwamen al snel 8 punten achter. Ali spoorde ons subtiel aan: “GELOOF ER NOU EENS IN!!” De mensen van Voleco op de tribune hadden oprecht met ons te doen.. Toch hielp het aansporen vrij goed. We liepen in tot 4 puntjes achterstand.. Zou het dan toch….? Punt voor punt, kom op! Niet naar het scorebord kijken.. Dus dat deden we niet. Toen de (trouwens zeer goede) scheids hard floot waren we dan ook verbaasd wat er aan de hand was. Weer Miranda? Nee, het einde van de set. Voleco was al bij de 25 en wij waren ergens bij de 17 blijven bungelen.

 

Genoeg redenen om op maandagavond het bier rijkelijk te laten vloeien. Denise troostte ons met chocoladelolly’s, wat een genot! Met een wederom stylische outfit (hakken onder trainingspak) sloten we de avond af. Wacht maar, thuis pakken we jullie!