Zaterdagmiddag reden er zes oranje gekleurde chickies op de fiets door Rotterdam op weg naar Alexandrium, met daarbij een knorrende bromfiets met Stef Stuntpiloot en zijn co-piloot Donja. De moed zat er goed in en iedereen had weer zin in ‘eindelijk’ (extern) een potje te kunnen volleyballen. Bij aankomst waren er power-cakes gemaakt door Britt om het seizoen goed te beginnen. De lijnen waren onzichtbaar, de tweede scheids miste, en de Sahara was net door de zaal gevlogen, maar de ventilatie was top!

 

Een betere start konden we niet hebben: de service serie van Evelien was fantastisch! We stonden 0-6 voor en voelde een dikke overwinning aan onze wateren. Helaas was deze euforische gedachte snel van de baan geschoven, want Fusion kwam direct terug en pakte de voorsprong 6-9. Dit had niet mogen gebeuren na zo’n voorsprong. De verdediging werd enorm onder druk gezet, maar gelukkig na een spannende set pakte we terecht de winst. De tweede set werd iets anders ingeslagen en we gingen nek aan nek van start. Helaas wisten we vooral in het achterveld niet hoe we die bal van de grond moesten houden en werd er teveel gegokt op het uitslaan van de tegenpartij in het nadeel van ons zelf. Jan bedacht aan het einde van de set Britt te wisselen (die nog niet gespeeld had). Enthousiast gooide Britt haar vestje uit en liep het veld in. De commotie die toen ontstond, vooral bij de tegenstander, was helaas niet omdat Britt als een dreiging werd gezien. Nee, Britt had haar inspeelshirt nog aan, ter illustratie: neon oranje met als tekst ‘met zonder tet’. Dit was uiteraard niet om te provoceren, het idee om je wedstrijdshirt aan te moeten was gewoon zó lang geleden dit zat niet meer in haar systeem… foutje! Deze afleiding zorgde helaas niet voor een overwinningsset. De derde set was iedereen vlijmscherp. Nienke knalde de ballen lijnrecht langs de blokkering, maar helaas werd Kris door een botsing in het achterveld overtroffen door heuppijn. Nienke B. (ook wel: Beertje genoemd) nam haar plek over en zette alles op alles om de punten binnen te slepen. Maar ook deze set mocht het niet baten. Donja was er klaar mee, set 4 heeft ze de hele Sahara bij elkaar geveegd en raapte ze elke bal van de grond. De verdediging kwam in de wedstrijd, maar aan het net werd het helaas niet altijd even goed afgemaakt. We miste onze power en kwamen niet tot ons recht. Eindstand: 1-3. Ohja en Wouter; die heeft z’n tweede stukje cake helemaal niet opgegeten!

 

Tot volgende week, dan laten we zien wat we kunnen in onze eigen hal. Groetjessssss