Afgelopen weekend moesten we tegen de nummer 1; Oooo die?! Ja ODI!

Waar de poule vrij spannend is en het nog alle kanten op kan gaan, staat ODI ver bovenaan. Ofwel: een pittige klus dus. Toch gingen we vol energie én met een vol team naar Middelbeers. Melanie en Naomy zijn sinds vorige week aan ons krappe teampje toegevoegd. Daarom ook middels dit wedstrijdverslag een extra warm welkom aan deze dames. WELKOM!

Het gebrek aan ruimte met zo’n groot team was even wennen tijdens het inlopen, maar gaf wel gelijk extra energie. We begonnen dan ook best goed, maar al snel bleek dat Odi een taaie was. Vooral hun service was lastig, waardoor we minder aan ons krachtige aanvalswapen toe kwamen. We bleven dichtbij, maar konden nét niet de set naar ons toetrekken. 25-21 voor hen.

In set 2 kwam het beest in ons naar boven. We hadden veel servicedruk en ook blokkerend maakten we ze gek. De druifjes van Nienke gaven ons extra energie en de enthousiaste meiden op de tribune pepten ons continu op! Springend als een stel kleine kinderen dat de ijscoman voorbij hoort komen vierden we de setwinst: 25-20 voor Rotterdam!

Met die laatste sprong was het ook wel klaar met de vreugde. Odi herpakte zich en zette wederom veel servicedruk. We kregen maar geen grip op de pass en konden niet in ons eigen spel komen. De scheidsrechters probeerden het nog extra spannend te maken door ballen die 1,5 meter uit waren in te geven. Marichelle probeerde het tij te keren met een verrassende 3-meter bal, maar het mocht allemaal niet baten. Met 25-12 en 25-14 dropen we af. Jammer, maar helaas!

Na de wedstrijd bleef verwarring en verontrusting heersen. Maar niet over de uitslag; toch een puntje uit tegen de nummer 1; best oke. Wat bleef hangen was de opmerking van meerdere toeschouwers over Ali: “wat hebben jullie een rustige coach”. Vol verbazing en verwarring besloten we door te rijden naar de Mac om ons weer een beetje te kalmeren.